جمشید پیمان: می گویند: امنیت را ول کن، امان نامه را دریاب! - ۲

چهارشنبه، ۱۴ فروردین ۱۳۹۲ / ۰۳ آوریل
( بخش دوم)


”تکرار پیش درآمد بخش نخست: رندواره ای ( به قول سعدی؛ شخصی به صورت درویشان، امّا نه بر سیرت ایشان) مجاهدین خلق را ملامت می کرد که چرا عَلی اَنفُسِهُم هستند و در وادی پر مخافت عراق، جان شیرین و با ارزش خویش را بی پروا در معرض کشتار می گذارند. نزد من زبان ملامت بر مجاهدین گشوده بود که برای برون رفت از تنگنای کنونی چرا با سازمان ملل همکاری نمی کنند و چوب لای چرخ مارتین کوبلر، نماینده دبیرکل این سازمان، می گذارند، چرا حاضر نیستند به جائی بیرون از عراق بروند؟ چرا قوانین کشور میزبان را رعایت نمی کنند؟ چرا ماموران و محافظان عراقی را با اعمال تحریک آمیز وادار به واکنش های خشونت بار می کن
ادامه مطلب از لینک زیر
http://www.hambastegimeli.com/index.php?option=com_content&view=article&id=40438:2013-04-03-07-58-47&catid=11:2009-09-22-08-59-59&Itemid=15